Γράμμα στην Ουτοπία.





Ουτοπία,


ιερή λέξη χωρίς ταυτότητα,


κυρία όλων των εποχών,


άπειρη ουσία θνητών,


θεά που προέρχεται από το αιώνιο.





Ουτοπία,


κυρία αβέβαιων πεποιθήσεων,


θωρακισμένη πόρτα στην πραγματικότητα


ένα μυστήριο


χωρίς συλλογισμό.





Ουτοπία,


εισπνοή μιας αμφίβολης αλήθειας,


σε μια ρωγμή της πραγματικότητας


εκεί που το μυαλό και το σώμα


χάνετε στον ιστό του χρόνου.





Ουτοπία,


κανάλι ήχων άπειρης σιωπής


στον καμβά της πραγματικότητας


στιγμές μιας ζωής.


μακρύ υπαρξιακό ταξίδι.





Ουτοπία,


Αιθέριο, άυλο, τολμηρό συναίσθημα


Θεά ατελείωτων κατακτήσεων,


υπέρτατη αιτία αγάπης και πόνου,


ενέδρα στη ζωή των ονείρων,


σε ποια σκέψη ονειρεύεται,


σε ό, τι θέλει το συναίσθημα,


σε αυτό που η ψυχή μου εκφράζει!

Γράμμα στην Ουτοπία.





Ουτοπία,


ιερή λέξη χωρίς ταυτότητα,


κυρία όλων των εποχών,


άπειρη ουσία θνητών,


θεά που προέρχεται από το αιώνιο.





Ουτοπία,


κυρία αβέβαιων πεποιθήσεων,


θωρακισμένη πόρτα στην πραγματικότητα


ένα μυστήριο


χωρίς συλλογισμό.





Ουτοπία,


εισπνοή μιας αμφίβολης αλήθειας,


σε μια ρωγμή της πραγματικότητας


εκεί που το μυαλό και το σώμα


χάνετε στον ιστό του χρόνου.





Ουτοπία,


κανάλι ήχων άπειρης σιωπής


στον καμβά της πραγματικότητας


στιγμές μιας ζωής.


μακρύ υπαρξιακό ταξίδι.





Ουτοπία,


Αιθέριο, άυλο, τολμηρό συναίσθημα


Θεά ατελείωτων κατακτήσεων,


υπέρτατη αιτία αγάπης και πόνου,


ενέδρα στη ζωή των ονείρων,


σε ποια σκέψη ονειρεύεται,


σε ό, τι θέλει το συναίσθημα,


σε αυτό που η ψυχή μου εκφράζει!

Θάλασσα


Θάλασσα,


όλα ήταν θάλασσα,


ένας μπλε βάλτος που κάλυψε το μέλλον.


Πόσο μικρή είναι η απόσταση


μεταξύ δύο κουπιών!


Πόσο καιρό περπατάμε


στο μονοπάτι της ομίχλης!


Μερικές φορές το βλέμμα,


ένας γλάρος χωρίς μήνυμα,


επιβράδυνε την πτήση.


Λουλούδι με νερό και αλάτι


που δεν άνοιξε σε στεναγμούς.


Από μια λάμψη στα μάτια σου


γεννήθηκε ο νυχτερινός ήλιος


και τότε η θάλασσα


δεν υπήρχε πια,


πέθανε από ομίχλη


και ένιωσα μόνο


τον υγρό της καρδιακό παλμό.


Ο άνεμος έβαλε


μια πόρτα στα σύννεφα,


το φεγγάρι άφησε τα ασημένια του


δάκρυα πάνω στο όνειρο των κυμάτων.

Θάλασσα


Θάλασσα,


όλα ήταν θάλασσα,


ένας μπλε βάλτος που κάλυψε το μέλλον.


Πόσο μικρή είναι η απόσταση


μεταξύ δύο κουπιών!


Πόσο καιρό περπατάμε


στο μονοπάτι της ομίχλης!


Μερικές φορές το βλέμμα,


ένας γλάρος χωρίς μήνυμα,


επιβράδυνε την πτήση.


Λουλούδι με νερό και αλάτι


που δεν άνοιξε σε στεναγμούς.


Από μια λάμψη στα μάτια σου


γεννήθηκε ο νυχτερινός ήλιος


και τότε η θάλασσα


δεν υπήρχε πια,


πέθανε από ομίχλη


και ένιωσα μόνο


τον υγρό της καρδιακό παλμό.


Ο άνεμος έβαλε


μια πόρτα στα σύννεφα,


το φεγγάρι άφησε τα ασημένια του


δάκρυα πάνω στο όνειρο των κυμάτων.

Λάγνες ηδονές


Η σιγή στην σιωπή


δεν φαίνεται στην απολυτότητα


του σύμπαντος.


Μοιάζει σαν μια συμφωνία


σαν ενα Καβαφικό ποίημα


που δίνει μόνο δάκρυα και αίμα.


Εκεί στην ώρα της απόλυτης σιγής


η αγάπη και η καταστροφή


περπατάνε στο καλντερίμι της ζωής


πιασμένες χέρ-χέρι.


Εκεί η σιγή υποδηλώνει


την προσπάθεια διαγραφής του υποκειμένου.


Εκεί στις ώρες της ατελείωτης καύσης


ιδεών, οραμάτων και λάγνων ηδονών


χύνεται το σπέρμα


στο δισκοπότηρο της ζωής


ανακοινωνοντας το τέλος της ελπίδας.


Εκεί στις ώρες της σιγής


απογυμνωνόμεθα


μέσα απο το ναυάγιο της περιφρόνησης


εκεί στις ώρες της απόκρυψης των αμφιβολιών


θρυμματισμένα σώματα


και ανέπαφα όνειρα


ενδύονται την στολή την λευκή


της αφθαρσίας.

Λάγνες ηδονές


Η σιγή στην σιωπή


δεν φαίνεται στην απολυτότητα


του σύμπαντος.


Μοιάζει σαν μια συμφωνία


σαν ενα Καβαφικό ποίημα


που δίνει μόνο δάκρυα και αίμα.


Εκεί στην ώρα της απόλυτης σιγής


η αγάπη και η καταστροφή


περπατάνε στο καλντερίμι της ζωής


πιασμένες χέρ-χέρι.


Εκεί η σιγή υποδηλώνει


την προσπάθεια διαγραφής του υποκειμένου.


Εκεί στις ώρες της ατελείωτης καύσης


ιδεών, οραμάτων και λάγνων ηδονών


χύνεται το σπέρμα


στο δισκοπότηρο της ζωής


ανακοινωνοντας το τέλος της ελπίδας.


Εκεί στις ώρες της σιγής


απογυμνωνόμεθα


μέσα απο το ναυάγιο της περιφρόνησης


εκεί στις ώρες της απόκρυψης των αμφιβολιών


θρυμματισμένα σώματα


και ανέπαφα όνειρα


ενδύονται την στολή την λευκή


της αφθαρσίας.

Τα αναστενάρια των ψυχών


Σβησμένες φλόγες της αγάπης


μικρές χούφτες στάχτης


από λόγια δραπέτες


εκεί στην ρίψη του τελευταίου κόκκου


άμμου της κλεψύδρας


ταξιδεύουν στου ονείρου


τα λημέρια.


Εκεί η νύχτα φυλάει ερμητικά


σαν αρχαία μήτρα


τα αναστενάρια των ψυχών.


Εκεί στην σπουδή της απελπισίας


η σιωπή υφαίνει αινιγματικά


άκλητα ρήματα και λέξεις


με συστολή νότες


για την παρτιτούρα


της φυγής των ονείρων.