Έρχεσαι πάντα αναπάντεχα,
ανάμνηση τις ώρες
που η ζωή ξεψυχάει
τις ώρες που η ζωή
παραμονεύει.
Κι όμως πάλι θα σε αναβάλλω,
θα σε ματαιώσω,
θα σε απομακρύνω,
καμιά φορά θα σε ανακυκλώσω κιόλας.
Ερχεσαι
Οταν την νύχτα η αναζήτηση
η απελπισμένη
η απεγνωσμένη της ηδονής
η άγρα τη θλίψη,
την μελαγχολία μου βαθύνει.
Οταν αξιέραστα πλάσματα
αρνούνται ή αγνοούν το κάλεσμά μου
λόγω διελίας
ή ευτελών ανταλλαγμάτων
όταν διαψέυδονται οι μάταιες ελπίδες.
Οταν ο Χρόνος είναι πια ληγμένος.
Ανάμνήσεις μπολιασμένες με άνυδρα φιλά
ξεχασμένων ερώτων…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου