Μνήμη...

Η μνήμη αργεί να πεθάνει

σε παρατηρεί

σε κοιτάζει

και εσύ γερνάς

ζαρώνεις.

Όλες σου οι μνήμες

είναι οι επίσημες καλεσμένες,

οι μόνες επίσημες καλεσμένες.

Πενθούν που δεν θα τις ξανακαλέσεις.

Η άγρια μνήμη

μια επίσημη καλεσμένη

η μόνη επίσημη καλεσμένη.

Γλιστράει απότομα

μεταμφιεσμένη

και ψιθυρίζει τα απομεινάρια της στο διάστημα.

Η άγρια μνήμη

καταβροχθίζει το παρόν

καταβροχθίζει την ευτυχία

εκπονεί άσυλα τρόμου.

Η άγρια μνήμη

ερωτεύεται έναν παλιό εαυτό

και λησμονεί τα παιδικά χρόνια.

Η άγρια μνήμη γερασμένη

τεντώνει το δέρμα της

διαρκεί μέχρι την τελευταία ανάσα.

Η μνήμη αργεί να πεθάνει

σε παρατηρεί

σε κοιτάζει

σε ενοχλεί καθώς γερνάς.

Ντυμένη στα μαύρα

αγκομαχεί όταν το σώμα αναπαύεται

πενθεί όταν εσύ πεθαίνεις.

Η μνήμη πενθεί

όταν το πνεύμα πεθαίνει.